Milorad Medić na poslednjem konzervatorskom zadatku,
mozaičkoj ikoni Bogorodice Odigitrije (XII vek) iz manastira Hilandara

Milorad Medić, restaurator slika (1926 - 1999.), završio je Akademiju primenjenih umetnosti u Beogradu 1955. Usavršavao se u Brislu 1956 - 58. (u Kraljevskom institutu umetničkih dobara) i u Raveni 1958/59. (na Akademiji lepih umetnosti).

Bio je restaurator u Jugoslovenskom institutu za zaštitu spomenika (1955 - 68.) i u Narodnom muzeju (1968 - 90). Od 1977. je bio profesor konzervacije na Fakultetu primenjenih umetnosti u Beogradu.

Samostalno i sa saradnicima obavio je čišćenje i konzervaciju fresaka manastira Morače, crkve Svetog Petra Starog u Zadru, crkve u Ježevici i vraćanje na zidove zidnih slika u kapeli svetog Krsta u Butonigi u Istri, pored toga što je više godina učestvovao u konzervatorskim radovima u Svetoj Sofiji u Ohridu i crkvi Vavedenja u Lipljanu.
Skidao je i konzervisao, u okviru kampanje UNESKO - a na spasavanju spomenika stare Nubije, koptske zidne slike u Vadi es Sebua, Abu Oda i Abdalah Nirki u Egiptu i u crkvi Šeik abd el Gadir u Sudanu. Konzervisao je i mozaike u Herakleji Linkestidskoj kod Bitolja i u Ohridu, u Eufrazijevoj bazilici u Poreču, u Puli, Romulijani, Medijani, Ulpijani, Podujevu.

Od 1968. do 1985. godine vodio je više misija UNESKO-a na poslovima konzervisanja mozaika u Palati Dionisa u Pafosu na Kipru, a kao ekspert UNESKO -a bio je i konsultant vlada Mađarske i Malte o problemima antičkih mozaika.

Konzervisao je i restaurirao više ikona i ikonostasa, među kojima ikonostas majstora Longina iz Lomnice, ikone majstora Jovana iz Morače, ikone i predmete iz Dečana i Pećke patrijaršije, pored toga što se kao rukovodilac Centra za konzervaciju Narodnog muzeja u Beogradu starao o radovima na brojnim drugim umetničkim delima, kao i o usavršavanju mlađih saradnika iz istog i drugih muzeja. Poslednjih godina vodio je brigu o ikonama koje se čuvaju u riznici, crkvama i paraklisima manastira Hilandara.

Radeći na restauraciji slika proverio je i uveo u upotrebu više novih materijala i usavršio više novih metoda. Bez prekida je istraživao tehniku izrade umetničkih dela i stare slikarske postupke. Poslednju deceniju svoga života posvetio je proučavanju i prevođenju starih slikarskih priručnika.

Objavio je više rasprava o pitanjima svoje struke i knjigu Stari slikarski priručnici I, Beograd 1999, u kojoj su sabrani prevodi najstarijih slikarskih priručnika nastalih do XIV veka, upotpunjeni komentarima koji su ishod njegovih dugogodišnjih proučavanja starih slikarskih postupaka. Tri godine kasnije objavljena je i druga knjiga Milorada Medića: Stari slikarski priručnici II, Beograd 2002., kao i Stari slikarski priručnici III, Beograd 2005., koje sadrže prevode sa tumačenjima četiri najstarije erminije na grčkom i slovenskim jezicima.

Dosadašnji dobitnici Nagrade

Pravilnik o radu
Odbora za dodelu nagrada i priznanja